Carrierepad 2. Deur tot Deur verkoper

Met mijn Simply Energy pakje aan en gewapend met een Ipad struin ik tegenwoordig door de suburbs van Melbourne om van deur tot deur gas en electriciteit te verkopen.

Nou, ja...inmiddels niet meer. Maar zo zagen mijn dagen er ongeveer uit:

"HI, how are you going today!!? What have you been up to!!?" Schreeuw ik enthousiast naar de bewoner van 34 Walnut road. "The weather is GREAT isn't it?!" Ondertussen druipt het snot uit m´n neus en plakken blonde slierten haar aan mn schedel. "I know it's raining, but I'm from Holland and this is like summer over there!" En ik begin uitbundig te schater lachen. "How much I'd like to talk to you about this FANTASTIC weather, I'm actually here about something way more boring: Energy!" En met mijn linker oog geef ik een gulle knipoog, totdat het schaamrood op de kaken van mijn klant staat. Ik vervolg. "The reason I'm here at your doorstep is because your house flagged up blue in my system." En met mijn linkerarm slinger ik mijn Ipad in het gezicht van de niets vermoedende klant en wijs ik driftig met mijn vinger naar het blauw opgelichte adres van de persoon voor mij. Met een serieuze, indringende blik kijk ik de klant strak aan. Ik ratel snel verder met een paar geruststellende woorden. "This is NOTHING to worry about ma'am." En ik schud heftig mijn hoofd van links naar rechts totdat de regen spetters er vanaf vliegen. "It just means either you're paying the high premium rate." De ogen van de klant volgen mijn arm die tot boven mijn hoofd reikt. "Or you're not receiving the discount you should be receiving. My job is just to make sure that you are. If you are, that is FANTASTIC, if you're not you might be entitled to this 50 DOLLAR CARD!!" En met een soepele beweging haal ik het glimmende plastic 50 dollar kaartje uit mijn jaszak en duw het in de hand van de klant. "So grab me your bill and I'll fix that for you!!" En synchroom met deze woorden hef ik mijn wijsvinger in de lucht en richt ik hem recht vooruit, het huis in. Vervolgens draai ik me met een ferme beweging om, en doe ik alsof ik de wereld aan het redden ben met mijn Ipad.

O...je staat er nog..Well this is awkward..
"You don't want to change your energycompany?! That's fine! I'm not here to change anything." Een geruststellende brede glimlach siert mijn gezicht. "I'm just here to make sure you're not paying the high premium rate for your energy." En mijn rechter hand gaat de lucht weer in. "And you receive the discount you should be receiving. So grab me your bill and I'll fix that for you!"

"You're not comfortable with doing this on your doorstep?!! (ARGH!!) That's fine! Like I said I'm just here to make sure you're not paying to much for the energy you're using. Just grab me your bill and I'll fix that for you!!"

"You want to discuss it with your husband?! (My god, woman!!) That's fine!! I'm just here to check on your energy bill if you're not being overcharged for your energy. All I need you to do is just to grab me your bill!!" Met trillende kaken van de inspanning van die altijd aanwezige brede glimlach en een zenuwtrek aan m'n linker ooglid sta ik te wachten op actie. Eindelijk!! Ze schuifelt met tegenzin naar binnen om d'r rekening voor me te halen. "FANTASIC!!" Bulder ik haar achterna.

"WOOOWWW!!! Do you always get THIS high bills?!" Ik heb serieus geen enkel, maar ook echt geen enkel benul of het daadwerkelijk een hoge rekening is. Ach, beetje drama kan nooit kwaad. Ondertussen kijk ik mevrouw met een geschokte blik, alsof ik een schuimbekkende hond haar hoofd af zie bijten, aan. Ik klik mijn balpen en begin de Simply Energy rates en de gulle 12% korting op haar rekening te krassen.

"You can actually save a lot of money on your energy bill. We're gonna fix that for you!! Grab me your drivers license!!
You still don't want to change?! But you're paying to much for your energy! Just grab me your drivers license and I'll fix that for you! You want to discuss it with your husband?! But you will be saving money, I'm sure you're husband won't mind that. Means he can drink a couple of pints more in the weekend." En daar is mijn uitbundige schaterlach weer. "O, he doesn't drink beer? Well, you can buy yourself a nice pare of shoes then, and don't tell your husband!!" Dikke knipoog, wat een grapjas ben ik ook. "O, you have one of those honest marriages. You're probably all very happy then, with matching sweaters, happy cute children and a happy fuzzy freaking dog! And I'm just out here, all alone, in the freakin rain, not selling anything!!!" En de deur slaat dicht...Bollocks.

G'day Mate!

En daar zit ik dan, inmiddels alweer bijna een maand in Australië.

Wanneer jullie je Koninginnedagroes uitslapen zit ik in een koffiehuis met m´n laptop te zoeken naar een nieuw geschikt onderkomen. Hier en daar heb ik een beetje contact met het thuisfront. Maar voordat de verhalen zich kruisen en er paniek ontstaat betreft mijn welzijn, hier een korte samenvatting.

Op dit moment woon ik in een woning die ik deel met 16 andere knuiters. Hiervan zijn er maarliefst 7 Ieren. De situatie is onhoudbaar. Onze Timmy (Klinkt lief en schattig. Is hij ook, tot het moment hij zijn lippen aan een fles sterke drank zet) vond het niet nodig om meer aan te trekken dan een leverkleurige boxershort. Daar heb ik opzich niet zoveel problemen mee natuurlijk. Tot het punt hij zwaaiend met zijn blank Ierse geslacht op de tafel staat. Goed, ook dáár kan ik nog mee leven. Maar op het moment dat meneer, met diezelfde hand nota bene, de afstandsbediening pakt en deze naar het scherm van de plasma-tv smijt en deze al dit geweld niet aankan en het begeeft, wordt het mij toch te gortig.

Inmiddels zijn de muren besmeurd met rauwe eieren, hebben we geen televisie en ligt de toiletbril naast de pot. Kortom, het een complete chaos!

Dus de mensen die ik mijn adres heb gegeven....ehm...mama. Wacht met sturen van kaarten en brieven of andere postpakketten want ik ben ervandoor.

Na een paar weken restaurant in en uit en in en uit en in en uit en in en uitgelopen te hebben, heb ik eindelijk een heuse een baan! Jahoor! Een baan. In Melbourne. Een baan in Melbourne. Ik voel me een echte wereldburger! Nu moet ik er niet bij zeggen dat het heel slecht betaald en ze me voornamelijk de vloer laten dwijlen. Daarnaast werk ik alleen met Chinezen die, en dan maakt het niet uit hoe lang ze in Australië wonen, soms heel moeilijk te verstaan zijn. Zo is een Tllikken Flaklassio een Chicken Faccasio, om maar iets te noemen. Gelukkig kan ik inmiddels de vertaalslag goed maken.

We houden de moed erin. Want hoewel ik de echte Koninginnedag moest missen heb ik wel deelgenomen aan The Dutch Orange Day! Ohh jaaa!! Dutch Orange Day! Een waar festijn voor al de Dutchies (zo heten we blijkbaar in het buitenland) en andere geinteresseerden in Melbourne. Om de kans aan te grijpen een beetje te integreren in de Melbournse samenleving dacht ik er geen seconden over na, en had ik me direct aangemeld als vrijwilliger. En ik kan jullie zeggen: het was een topfuif! Ik heb de halve dag met een parachute zitten wapperen bij de kinder activiteiten. En niet te vergeten balonnen uitgedeeld en bij de sjoelbakken gestaan. Maar ook heerlijk echte poffertjes gegeten en stroopwafels gesmikkeld. En als klapper op de vuurpijl een glanzend Heineken biertje gedronken. Hoeveel meer Nederland kan je verwachten in de meest zuiderlijke stad van Australië!?

Met al deze overdaad aan Nederland begon ik mijn thuisland wel een beetje te missen. Ik kan er niet langer omheen: Wij Nederlanders zijn fantastisch!!!

2 weken China

Super leuk al jullie reacties?Heel leuk om iedere keer weer te lezen.

We zijn vanmorgen om 6 uur per bus aangekomen in Tunxi ?provincie Anhui??En het regent sinds?We zitten in een heel mooi hostel, met een heerlijke douche waar ik al dankbaar gebruik van heb gemaakt. En, gratis internet! Maar er is natuurlijk al een groot avontuur aan voorafgegaan?

Onze eerste verblijfplaats was de hypermoderne miljoenenstad Guangzhou, dochterstad van Hong Kong. Met de snelheid van het licht schieten we zaterdagochtend 18 februari 2012 met een spik en spam metrolijn van het vliegveld naarons hotel. Nee, dit is duidelijk geen India meer. Na onze spullen bij het hotelgedropt te hebben wandelen we om 9 uur al langs de kade van de Pearl River waar we een paar vroege vogels Tai Chi oefeningen zien doen.

Na twee weken in China worden we meer bekend met de sierlijk rustige bewegingen, die zotyperend zijn aan tai chi. Ook in Changsha zagen we een 25-talvrouwen en mannen dansen op Chineze muziek.

Maar hoe modern de grote steden zijn zo middeleeuws zijn de kleine dorpjes.Onze eerste weken zijn we onder anderewezen ´dorpjeshoppen´ in de omgeving van Wuyuan. Onze slaapplaats, een toeristische hotspot, in het dorpje Little Likeng heeft nog altijd zijn charme. Het primitieve grachtje is pracgtig met zijn houten planken als bruggen en dehuizen in autentieke Chineze stijl.

Met een taxi (bestelbusje) gaan we op pad. Na een uur bezig zijn geweest met onderhandelen voor een goede prijs en duidelijk te hebben gemaakt waar we afgezetwillen worden op de juiste plekken zitten we warm in de auto.Bijna niemandspreekt hier Engels dus de laatste pagina's van de Lonely Planet met vertalingen zijn ons heel dierbaar. We dachten dat we vrij duidelijk waren geweest en er vanaf nu geen enkel probleem zou zijn voor ons dagje de toerist uithangen. In China zijn altijd verassingen? niet altijd leuk??Onze chauffeur stopt ineens?Hij spreekt geen Engels en wilt ons duidelijks iets meedelen? maar wat?? Klantvriendelijk als ze dan weer zijn, beltonze chauffeurde mevrouw van het hotel om te vertalen. Dan hopen we dat het goedkomt. Maar dat iemand Engels kan wilt niet zeggen dat het ookheel veel duidelijker wordt.Voor de dorpjes moet eentoegangsprijs betaald worden. Na een kwartier aan de telefoon gezeten te hebben is ons duidelijk dat we een illegale deal kunnen sluiten met de chauffeur. We betalen 50 Yen in plaats van 60 Yen voor de toegang. Oftewel, we worden langs de toegangspoortjes het dorpje binnen gesmokkeld?De spanning spijgt?We stappen over naar een ander busje waarweop de tweede achterbank helemaal links achterin moeten zitten? Oke?dat doenwe dan maar? Twee andere mannen brengen ons in het andere busje naar het dorpje waar we willen zijn?Na 10 minuten stappenwe uit?Geen spoor van onze originele chauffeur?Maar we zijn op plaats van bestemmingen hopen maar datweterug gevonden worden?We hadden hem nog geen cent gegeven, dat voelt wel als enige zekerheid?We lopen op ons gemakje doorde rustieke omgevingen langs de oude huisjes?En na 3 uur duikt onze chauffeur ineens vanuit het niets op? Hij was al een half uur naar osn op zoek. Twee gekkeblanke toeristen die natuurlijk niet enkel binnen de daarvoor aangegeven paden blijven?

En zo blijken veel dingen toch hetzelfde te blijven? China of India?De chauffeur strijkt het entreegeld voor het dorpje op? watwij niet hebben betaald omdat wij naar binnen gesmokkeld waren?Mensen worden creatief waar geld is?

Deze week blijven we in deze omgeving om wat kleine dorpjes? bergen ed aan te doen? Daarna staat Shanghai op het programma ??

..tot aan Varanasi!

Ik ben helemaal Indiër onder de Indiërs. M'n handen zijn vies, ik heb geen enkel probleem meer met mijn afval overal te deponeren waar ik dat maar wil en slaap als een roos in de trein.

De laatste paar weken zijn erg snel gegaan. Het feit dat ik een reisbuddy heb opgedoken kan daar zeer zeker van invloed op zijn geweest.

Na mijn busrit naar Agra en een slaapplaats geregeld te hebben plof ik neer in een restaurant waar ik meerdere westers uitziende mensen aantref. Na 1000 keer "Yes, ma'am", "hello ma'am", " Look ma'am", was ik even klaar met die gekke Indiërs en voorzie ik mezelf van een heerlijk portie friet! Na 10 minuten kijk ik eens om me heen en zie ik daar een andere reiziger zitten. Zoals dat gaat maak je een praatje en blijkt heel gezellig. Na Agra was zijn plan om ook richting Varanasi te reizen en al snel wordt besloten samen verder te gaan.

Reisbuddy in kwestie is een echte Argentijnse hunk, en met het tropische India als decor spelen hormonen ons parten. Een echte summerromance.

Samen gaan we verder naar Fatehpur Sikri, Khajuraho en Orcha. Alle drie heerlijk rustige plaatsjes om ons voor te bereiden op het drukke hectische Varanasi.

Inmiddels ben ik in Hyderabad om vervolgens door de gaan naar Goa, voordat ik de 17e mijn vliegtuig naar China pak.

Varanasi was fantastisch! Een heel oude stad met vele kleine steegjes waar je heel gemakkelijk je weg kwijt raakt. Rituelen rondom het hinduisme spelen de hoofdrol en de Ganges is de speelplaats van dat alles. We vinden een hostel met behulp van een paar locals, die hier uiteraard een commissie van het hostel voor hopen te krijgen. Na een uur lopen van hostel naar hostel, komen we uiteindelijk uit bij het eerste hostel waar we zijn wezen kijken. Huiselijk met een kamer met openslaande deuren naar een smal balkon.

Rond 5-en lopen we langs de Ganges en omdat het hier ook winter is begint de zon al te zakken. Een heel mooi gezicht en even vergeet je, of is het minder goed te zien, al het vuil dat rustig in de rivier kabbelt. Maar toen we even stil stonden en goed keken konden we een stuk van de rug en staart van een dode hond zien drijven. Daarnaast werd op de oever door een jongen enthousiast deeg gekneed.

En wanneer we verder lopen komen we aan op de Ghat waar de lichamen van mensen worden gecremeerd. Iedere dag worden er gemiddeld 250 gelovigen op deze plaats aan de ganges ritueel gecremeerd. De stoffelijk overschotten van mannen en vrouwen zijn gewikkeld in fel gekleurde doeken. We konden er gerust even blijven kijken. En al starend in het vuur moeten we af en toe uitwijken voor een koe die passeerd of de kleine hondjes die er spelen. Bizar hoe het hele leven zo door elkaar heen loopt. Prive, werk alles stroomt in elkaar over en zo ook de dieren.

Na 4 dagen in Varanasi ben ik op de trein gestapt naar Hyderabad en ga vandaag door naar Goa. Willy (reisbuddy) is in Delhi om zijn visum voor China te regelen..jep, hij gaat mee ;)

Ik kan geen kameel meer zien

En zo zit je nog geen 200 kilometer van de Pakistaanse grens.

Ik logeer nu in Jaisalmer. Een heel mooie stad, waar het rustig te noemen is. Van alles ietsje minder. Laat ik bij het begin beginnen.

Na Udaipur ben ik per bus doorgegaan naar Jodhpur. Hier kwam ik om half 5 's ochtends aan. Stoffige verlaten straten die geheel toebedeeld waren aan wat rustende koeien en dakloze mensen die onder een stapel dekens sliepen. Het was koud en de busrit was alles behalve soepel. Door slaapgebrek en de schuddende bus voelde ik me niet geheel in m'n knollentuin. Maargoed, ik bond mijn backpack op mijn rug en ging op zoek naar een hostel. Na enkele bezoeken aan verschillende hostels vond ik er één die nog redelijk geprijsd was: Diamond guesthouse. Waarom het Diamond heet...? Niets in India is glitterd of is strak. De gelijkenis moest getrokken worden in de kussens denk ik. Deze waren knalhard! Na een paar uur strompel ik met bloedende oren het bed uit. Snel op zoek naar een ander hostel!! Na goed onderzoek kom ik uit bij een leuk hostel, met een mooi dakterras die uitkijkt op het enorme fort van deze blauwe stad.

De dagen dat ik er was heb ik het fort bezocht en heb ik door de wijk gelopen. Hoewel de stad 's ochtends vroeg een oase van rust was, is dat overdag heel andere koek. Een gezellige drukte..laten we het daar op houden.

Zondag 15 januari liet ik Jodhpur voor wat het was en vertrok ik naar Jaisalmer. De busreis was een stuk korter en toen ik om 11 uur aankwam in Jaisalmer voelde ik me dan ook een stuk beter dan na mijn eerste busreis. Wel werd ik hier direct onder vuur gezet door de hotellokkers. Maar ik greep de hoge status en liep snel door naar een onafhankelijke riksja die me naar het centrum kon brengen.

De volgende dag ging ik op Camel Safari. Op een kameel gezellig door de woestijn banjeren en slapen onder de sterrenhemel. Ik was samen met twee andere toeristen die ik in het hostel had ontmoet, en de gidsen. Alles werd voor ons gedaan. Eten en drinken werden voor ons klaargemaakt, er werd gezongen en het bedje werd gespreid. Enige wat wij moesten doen, op de kameel zitten. Nou....helse pijn! Resultaat: overal spierpijn, een uiterst beurse kont, maar een voldaan gevoel.

Vanaf Jaisalmer ga ik naar Pushkar.

Mumbai baby

Voor al de ongeruste zielen hier een teken van leven ;)

Ik ben nog geen week op pad, maar het lijkt al een eeuwigheid! En dat op een positieve manier. Je doet en ziet zoveel.

De eerste paar dagen begon ik in Dubai, waar ook al een woestijn safari voor mij geregeld was. De eerste dag na aankomst werd ik om 3 uur van mijn hotel opgehaald, dus ik kon de ochtend nog lekker door Dubai neuzen. Waar ik gelijk al enige straatangstontwikkelde, niet goed. Maar alles leek zo erg op elkaar dat ik bang was om hopeloos verdwaald te raken. De hitte drukte en ik was ook best gaar van de reis, daarbij werd ik verrast door de 'wekker' van de Moskee om half 6 ' sochtends, dus ben snel weer naar binnen gevlucht.

Om 3 uur werd ik opgehaald door Saeed de tourguide die mij door de woestijn zou leiden. Na ook nog een Indisch stel met hun kind en een jong Australisch stel te hebben opgehaald, reden we richting de woestijn. Scheurend over de meters hoge zandduinen. Drie kwartier je maag in bedwang houden met een gillend kind op de achterbank. Heerlijk. Midden in de woestijn lekker gegeten en wat gekletst met mijn tourgroep bij wie ik in de auto zat. Nadat de buikdanseres haar laatste truukje had gedaan, reden we weer hotelwaards. Ik werd als laatst weer gedropt en Saeed de tourguide zag zijn kast schoon:" Do you have baby?", "no". "Are you married?", "uhh no". "aaaah you are single, I am single! I can show you around!" "Uhhh, NO!"

Inmiddels 2 dagen in Mumbai. Dubai: schoon, glimmend, rijk. Mumbai: Chaotsch, vies en het stinkt. You gotta love it. Gelijk al een minidrama. Er is maar 1 pinautomaat bij het vliegveld en wanneer je er eenmaal voorbij bent, mag je niet meer terug. Uiteraard liep ik er voorbij en stond ik zonder enige Roepie op zak midden in India. Gelukkig kon de jongen die naast mij in het vliegtuig zat helpen, heel erg lief. Een vriendin van hem wachtte al op hem bij het vliegveld, samen hebben ze me geholpen een taxi te regelen die mij eerst langs een pinautomaat bracht en daarna door naar mijn hostel.

Gister met Sabrina uit het hostel naar de Elephanta caves geweest. We konden er met een boot heen en op het eiland bevonden zich meerdere oude grotten met daarin beelden van onder andere de God Shiva. Op het eiland waren ook veel aapjes! Zo lief!

Morgen ga ik door naar Udaipur, in Rajasthan. Het schijn fantastisch te zijn.

Ik raak al gewend aan het continue getoeter van de auto's, het geroggel van de mannen, de straatkinderen en de helse drukte. Maar ik ben wel toe aan een andere stad.